از پشت پنجره و از پشت شیشه و بین پرده های اداری ، برف می رقصد . تو پایین ، زیر شاخه درخت مو که الآن پیر شده و موهایش که به سفیدای شعرهای سپید می ماند ایستاده ای . دود خاکستری پیپ اوج می گیرد و به من نزدیک می شود . مثل یک خنده از پشت پنجره می شکفم. دوان دوان پله ها را می دوم . کوله پشتی و بوم را بر می دارم . می دوم تا تو ، تا جایی که بوی توتون زیر دماغم بخورد . موهایت سفید شده است . " چه برفی ... ! " رد پای کفش سنگینت بر برف و نازکی ته خط دار کفشم پوست جوان برف را به خطی پیر می کند . دروغ نیست که برف پیر است و پیرترین خاطره ها مان در برف خاطره شده اند . گیج عبور تو که عطر ادکلنت تن سرد مرا در خود می شکند و صدایت که کلفت و بم مرا می کِشد ، هم چون غلاده ای کلفت , کلفتی صدایت اهلی ام می کند . زیر دانه های لاغر برف شاعر می شویم و شعر و شعر آرش . " آری ،‌آری زندگی زیباست "

پنجره ای چوبی و سرخی آتش که می افروزد . داخل می شویم . آتش شومینه فضا را پر می کند از گرما . بوی قهوه بر می خیزد . پشت میز چوبی می نشینیم ...                   آتشگه تو در کنار دانه دانه باریدن من ، مرا آب می کند و ذوب می شوم در حجم نگاهت . تو مرا به یاد بیاور سکوت من ... سکوت قهوه در فنجان ... سکوت تو در نگاه من و سکوت غم انگیز آفتاب ، الآن ، اکنون ... خورشید خفه شده است ، پشت کلاف های سفید ابر در آسمان ، که امروز به همین نزدیکی ست , دستم به آسمان می رسد چه بی مزه ! چه بی مزه که ابر ها این پایین ، از پشت پنجره کافه ما را دید می زنند . چه بی دلیل که تو می خندی از این ابرهای بازیگوش , از این ابر های کسل کننده و خواب آلوده ... که من آلوده تر از آلودگی قهوه ، قهوه ای شده ام .

دلم را پارو کن سکوت من ! دلم را پارو کن از این همه سکوت ... روزه ات را بشکن ... "بگو آری آری زندگی زیباست " "بگو چه برفی!" این ها شاید جمله های همیشگی مغز من اند در کنار تو بودن ها ... این ها جمله های دستوری قلب من است در سکوت تو ، که من هیچ گاه این ها را بلند نگفته ام ، اما نمی دانم چرا تو می فهمی ...

من در کشمکش پی جملات دستوری بیهوده و صدای تو که می خرامد بر من تنها با جمله ای : 

" برف از پشت پنجره می کوبد بر من و قهوه نگاه تو سرد مرا می نگرد ، پنجره را بنگر که چه شاعر شده است! ..."