گل انار

we R closed

ناردانه — Fri, 23 Sep 2011 21:07:19 GMT

پاییز آمد و رنگ برگ ها عوض شد خب آدرس وبلاگ من هم . شاید برگی بود که زرد شده است عوض شده است نارنجی . قهوه ای . قرمز ، مثل انار ... انار دانه .../ http://nardane.blogfa.com

چند دقیقه مانده به .... پاییزان

ناردانه — Tue, 20 Sep 2011 11:56:00 GMT

کاکتوسم را آب دادم گمانم مدتی آب نخواهد . چمدان را هم بسته ام . دم در پیکان قدیمی ایستاده که منتظر است ... منتظر من .! این انتظار عجب حکایتی ست ... منتظر ماندن ... پشت من نه کاسه ای گل مرغی خواهد بود پر آب و نه کسی خواهد خواند . و هیچ کس رفتنم را شماره نخواهد کرد ...یک .دو . سه ... نـــــرو . برگرد ... تهران هم آکورد همیشگی را نمی نوازد ... و برگ های خشک ، قدم های مرا یاد من نمی آورند .همه شان تازه اند همه جا خنده است و سبز همه جا تابستان است و باران نمی بارد . بغض آسمان پشت این خنده های زورکی آفتاب و دلقک بازی گرما پی سیرک تابستان مدفون شده است . باران نمی بارد . نه نـــــمی بارد . چقدر هوس آشپزی دارم . هوس دیدن قُل قُل آب در همنشینی مرغ و زرد چوبه و فلفل و بخار مطبوعی که عینکم را بپوشاند ... حیف ، این پیکان سبز دم در منتظر من هنوز همان جاست زیر شاخه های مو . شیر گاز بسته است . پرده ها هم کشیده . خودت تابستان را بهتر از من می شناسی و این فرش ها را بهتر تر ...

بوس * بوس دیوار های کهنه و شمع های روشن دیروز ، که از من رو برگردانده اید و شاید مرا اشک می ریزید ... خداحافظ ای خاطرات دستمال نکشیده من ... ای روز های خاک گرفته عمر پر باران من . خداحافظ کبوتر های بام که خیلی وقت است نیستید . پنجره ها جان! اگر آمدند سلام مرا به آن تپل ترینشان برسانید همان که آشیانش زیر آجر پنجم پنهان بود ... و خدا نگه دار سونات عزیزم .

[ صدای بسته شدن در ] [ آخرین نت سونات Nocturne Op . 9 , No . 2 Right شوپن ]

خش خش چرخ چمدان بر سنگ ساییده حیاط ... بوی خاک ... پر رنگ شدن دانه دانه سنگ های سفید ... قطره ... قطره ... بـــــــــــــــــــــــاران !

حرکت چرخ های سیاه بر آسفالت کوچه ... افتادن برگ مو زیر چرخ سیاه ... قـــــرچ!

بغض سونات . بغض خاطره . بغض کاکتوس . اشک پاییزان . آمدن پاییز .

یک . دو . سه . چهار . پنج ... شمارش تب دار پاییز |

نرو تابستان من نــــــــــــــرو ... نمی دانم تابستان زود رفته یا پاییز دیر آمده ؟

(بدون عنوان)

ناردانه — Sun, 18 Sep 2011 07:11:48 GMT

جدیدا"...

ناردانه — Sun, 18 Sep 2011 06:03:34 GMT

چرا جدیدا" ...؟

جایی را تصور می کنم که دیوار هایش سراسر عکس باشد ...؟

و هراسانم از آن نگاه تصنعی ...

لنز ... یک . دو . سه . لبخند ...

چرا جدیدا"‌ از بام به چراغ سبز آتلیه عکاسی زل می زنم ...؟

عکس انداختن ...

خیره نشدن ...

شب به پشت بام رفتن ...

در نقطه آغاز ...

همان جایی که نور پیدایش می شود ...

لب پشت بام ...

بوسه آسمان و افق را دیدن ...

یواشکی بودن ...

خودم بودن ...

همان دخترک همیشگی ...

همان جغد بیدار ...

شب آمدن ...

شب رفتن ...

جغد بودن ...

نترس ...

من شوم نیستم ...

صدای هو هو ی من ...

دیشب صدایم را شنیدی؟

........................شب زده ای خاموش ...

جدیدا" ناله هایم را تنها شب پناه است ...

_______________________________

من جغد کوچکی ام ... که اهلی شده است ... شهری شده است...

آدم اما نه !

(بدون عنوان)

ناردانه — Sat, 17 Sep 2011 21:44:49 GMT

صدای پیانو نجاتم می دهد .

شب است ... نصف شب است .

چشمانم را بر هم می گذارم .

وبلاگ باله روی سنگفرش شب می خواندم .

بی خیال می شم و خیال می کنم ...

در صفحه کاهی می نویسم : واو .

واو با شکل های مختلف . تپل . لاغر . حسود . مهربان .

واو‌ ِ مهربان را چند بار می نویسم .

تو هنوز پیانو می نوازی . و من واو می نویسم .

واو می کشم .

این واو بین من . تو اگر بیاید می شود من و تو .

چشمانم که پُر خنده می شود را می بندم تا خنده اش جمع شود یک جا ، نواختنت که تمام شد همه ی خنده ام را کف بزنم برایت .

برای تو .

تا هیچی بهم نگوئیم .

فقط من بگویم ...

:بزرگ شده ام! حس می کنی ؟... نه... بزرگ شده ام حس میکنم ...!

رفتن

ناردانه — Sat, 10 Sep 2011 18:42:13 GMT

من دیگه میرم ... می خوام برم تا شماره ... ؟ بشمر . بشمر تا وقتی که بهت بگم بـــــــسه . یه روزی که آدم شدم دوباره میام ... میام میگم که آدم شدن چقدر سخت بوده . میام و میگم که چقدر آدم نبودن - مثل بقیه نبودن - چقدر دردناک بوده . هست . شرمنده دوست که همه پست های وبلگم غم انگیز بوده ... سیاه بوده . بد بوده . گند بوده . سه نقطه بوده یا اصلا ... بـــــی خیال !از اینایی که خداحافظی می کنن بعد سروکله شون پیدا می شه . از اونایی که سفت و سخت از پی رفتن اشک می ریزند و بعد میان خوشم نمیاد . پس خیالت جمع حساب شده گم و گور میشم ... ولی یادت باشه اگه یه روزی شازده کوچولو تو صحرا آفریقا پیداش شه . اون وقته که حســــــابی ه ، قضیه حسابیه . پس اون روزی که بیام حســـــــــابی ، حسابی ام . اون وقت دیگه اینی که می بینی نیستم . پس این آدم نما امشب می میرد . اگه یه روزی یه آدم واقعی از لای ابرا سقوط کنه دیگه این آدم نما ئه نمی شه .

این آدم نما لیاقت نه اشک داره نه خیرات . فقط برام پیانو بزنین . بگین برای ناردانه . آخه می دونین من هیچ وقت اسمم ناردانه نبوده ... اسمم هست ... بی خیال ولش کن چه مهمه ! ؟

اون روزی که بیام شاید اسمم رو بهتون گفتم . شاید نه ... نمی دونم

رفتن چه فعل غریب و دوست داشتنی یه ...

پ . ن : همیشه دوست داشتم بجای پی نوشت - پ . ن - بنویسم پاورقی ...! کاش می تونستم . کاش می نوشتم !

برام پیانو بزن . روحم بین کلید دو . ر . یا می گیر کرده.کاش نجاتش می دادی دوست جان !

کُمــا ی نبودِ تو ...

ناردانه — Sat, 03 Sep 2011 17:26:00 GMT

تو را ساختم . همین الآن بی مقدمه. با یک فرض ، یک پیش فرض ، که مثلا نیستی . الآن نیستی اما من به تو نامه می دهم . تو یک نفر باشی که هر دو به یکی بگوییم مامان . بابا؟ بابا نه ... بیا بابا نباشد ، رفته باشه نان بخرد ... ولی برود یک نانوایی دور . پشت کوچه . دو قدم مانده به بازار به مغازه ... رفته باشد . خب ؟ بیا کمرنگش کنیم. بابا رفته نان بیاورد... کاش بودی که با هم می رفتیم زندگی با چشمان بسته . بعد من علی را می دیدم ، یاد تو می افتادم . یا تو علی می شدی . با همان قیافه ، با همان حرف ها ... همان صداها . منم پرستو می شدم ولی بهتر ... خوب تر یا اصلا خوب تــــــر . تـــــر ... تو فقط بگو هستی از بودِ تو همه خوب می شویم ... قول ـ قول می دهم . حال همه خوب می شود . راست می گویم ... بی دروغ ، بی کلک ... تازه ای هنوز ... آن قدر تازه ای که اسم نداری هنوز خشک هم نشدی در ذهن آشفته ام . ولی اسمت بشود مهراد همان بیمارستانی که از آن زاده شده ام و کسی که صدایش به اوج می رساندم و در پرواز پژواک صدایش می لرزم و تکرار این لرزش احساس قدیمی حقیقت زندگی و خیال را می آمیزد ... آمیزش این حس است مهراد . پس تو هم باش مهراد . مهراد ,,,

الآن نیستی... یعنی فردا هم شاید نباشی . آخر هفته هم نیستی نه؟ حدس می زدم آخه تو از منی ! لای بافت سفید مغزم . بین آن گره های گوشتی در عمق ذهنم ... در سفیدی لخت پیچ های لوله ای مخ ... از منی تو از . خیال گسسته ام ... پس هیچ وقت نیستی آقا مهراد ! شاید هم بیایی نه ؟ آخر ماه ، مهر ، فروردین ، شهریور ؟ میایی نه مهر میایی ؟ شاید هم اسفند ، برای تولدم ! نگو یادت نبود ... ولی چه بد که هیچ خاطره ای از تو ندارم داداش مهربان قصه ... اصلا تو را یادم نیست . انگار رفته باشم در کما یک سال ؟ دو سال ... نه خیـــلی . شانزده ، هفده سال در کمای نبود تو پرواز کردم حالا ,,, الآن رسیدم به پله ی هجدهم . تو الآن در سکانس هجدهم وارد فیلم زندگی من شدی ! خیالت جمع اگر تو تیتراژ اول اسمت بنوده ولی تهِ فیلم می نویسند با حضور ... آن وقت من برایت دست می زنم ته فیلم زندگی . تهِ تهِ فیلم . بغل ؟ شاید ... شاید بغلت هم بکنم . البته شرط دارد اگر مامان بزرگ لپشان را گاز نگیرند نگویند محرم . نامحرم . آخه تهِ فیلم به یکدیگر نامحرم خواهیم بود ... سهم من از تو تنها دو ساعت این زندگی ست که یک عالمه کِش می آید و خیال می کنیم چند سال ـ چندین سال گذشته است ... ولی همه یادمان می رود که این فیلم زندگی را پایانی و محرمی ، نامحرمی . مثل علی و پرستو ( زندگی با چشمان بسته ) احسان و یلدا ( این جا بدون من ) ما هم همین جور . ولی حیف که اسم فیلم ما معلوم نیست . یعنی بعدا می گویم من و مهراد (...) حالا که من ته فیلمم . حالا که تو تازه فقط تو کلمه شدی مهراد . حالا که فقط حرف است و تا داستان کلی راه باقی ست . حالا ، حالا ... حالا که تو رابا کلی فرض و پیش فرض تازه ساختم . حالا . حالا که نزدیکیم به آخر راه . کلاغ ها دارند به خانه می رسند و داریم سرود پایانی را سر می دهیم . کی ؟ من دیگر لابد . چی ؟ گفتم ما ؟ نکند بود نبود تو را باورم شده است ! نکند زده است به سرم . نکند فکر کردم این نامه مخاطبی دارد ؟ نکند ... نکند !

نبودنت را مثل پتو روی سرم می کشم . صدای صوت سماور در گوشم می پیچد . این کلاغ هایند که دارند می رسند یا منم که جیغ می زنم ... من جیغ می زنم . از نیست تو جیغ می زنم . از هست تو جیغ می زنم .

تـــــو چه ضمیر اسرارآمیزی ست این دوم شخص مفرد . چه دیار عجیبی این تو .

این تو ی دیگری بودن ...!

کـــــــاش .......................

پ .ن : برادرم مهراد سلول هایش از واژه . گروه حونی اش : تنهایی منفی . تاریخ تولدش : هزار و سیصد و نعنا و گلابی ... ماه مهر . مثل مه . مثل ماه !

آقا . خانم . قدر برادر خودتو بدون خصوصا بزرگتر!

راستی چقدر یاد مهراد هیدن گروه زدبازی افتادم ... :دی

بالاخره ...

ناردانه — Tue, 30 Aug 2011 16:19:10 GMT

بعد از دو سال بالاخره شد.... بالاخره ، بالاخره ....

وای چقدر من خوش حالم . تلفن رو قطع کرده نکرده . کامپیوترم رو روشن کردم تا شاید حال خوش الآنم رو داد بزنم . دلم می خواد فریاد بزنم بگم خداجونم شکر ... شکر

بگم خوش حال ترین ، شادترین ،‌ خجسته ترین آدم رو زمینم ... بعد از دو سال انتظار ...

نمی دونم چی بگم . اصلا نمی فهمم چرا پاهام رو زمینه ؟ چرا بال ندارم چرا پرواز نمی کنم چرا الآن فاطمه خوابیده چه جوری خوابیده ؟ چه جوری تونسته بخوابه ؟ مینا چرا تو حمومه بیاین بابا بالاخره شد ...

دارم می میرم از خوش حالی نفسم بالا نمی آد ... وای خدا جونم شکر ...

به کی بگم ... به کی ؟

رو شونه هام دست می کشم درد می کنه دارم بال در می آرم ... نوک سفیدش معلومه ... پر می کشم رو ابرها ... رو ستاره ها . می خندم . یه عالمه می خندم !

الآن همین چند دقیقه پیش فهمیدم زندگی با چشمان بسته اکران شده . یعنی به جای فردا امروز اکران شده ... بعد از دوسال ... و من دارم پرواز می کنم از خوش حالی !

پ.ن : خیلی ها می گن سیاه می نویسی اینم سفید ... این هم باحال ... ای زندگی مهربان و عزیز خیلی دوست دارم خودت هم می دونی !

گاهی وقت ها مطمئن می شم که خدا کارگردان فیلم زندگیه ... خدا جونم اگه ته فیلم زندگی تو سالن دنیا منو نگاه می کردی می دیدی که واسه فیلمت اونقدر دست می زدم که دستم سرخ بشه ... منو دیدی . حالا بیشتر نگام کن.... لب خونی کن می بینی دارم می گم ....:

!... عاشـــــــــقتم ....!

زندگی با تواَم ...

ناردانه — Sat, 27 Aug 2011 17:45:33 GMT

صداها مثل مروارید از لوله پلاستیکی بالا می آیند و به گوش من می رسند مثل باد . چقدر یاد باد افتادم . یاد چغلی کلاغ ها و باد . و باد . و باد ! پس کلاغ ها خبر می آورند حقیقت است . پس کلاغ ها دلواپس این زندگانی و دلواپس من ها ، که خبر ها را به گوش کسی می رسانند ... شاید کسی دور ، شاید کسی نزدیک ... پس باد را حقیقتی و من را حقیقتی و زندگی را حقیقتی است .

صداها از پذیرایی خانه بالا می آیند و در بام رها می شوند و من در بام . صداها در گوش من رها می شوند ... کوبیده می شوند بر من ... صدای خنده است . صدای خاطره است . صدای مرد . زن . صدای شجریان . من در بام تنها . آن جا درست دو طبقه پایین ِ جایی که من ایستاده ام صدای زندگی می آید ... بام خاکستری ست . در ها فلزییِ سرخ و دیوار ها سیمانی ، سیمانی . من هم سیمانی . زندگی شاید آدرس این طبقه را نمی دانسته که به این بام سر نزده است ... این جا در بام نه من می خندم و نه نسیم . تنها صدای خصمانه باد . هو . هو .

کسی دارد می بوسد ... آن جا درست دو طبقه پایین . که را ؟ شاید زندگی را می بوسد ، شاید کلاغ را ، شاید باد ، شاید هم اصوات شجریان را . نمی دانم ؛ نمی شنوم .

زندگی جان ! زندگی خان ! آقای زندگی ! زندگی بانو ! این جا این بالا ، یک دقیقه نگاه کن .. یک دقیقه نخند ... یک لحظه نبوس ... یک لحظه نخوان ... یک لحظه حرف نزن ... بغض می کنم دِ آخه مرتیکه ! زنیکه یک لحظه صبر کن ! باد دستان کبره بسته اش را بر موهای نبافته ام می کشد : ... زندگی خنده است و پژواک صدای شجریان ... زندگی بوسه است و خاطره و صدا ... زندگی را چگونه می خواهی دقیقه ای زندگی نباشد ! خفه شو ! زندگی ، زندگی؟ ... صدا م رو می شنوی ؟ پس من چی؟پس من تا کِی روی این بام فقط فاعل شنیدن باشم ،اشک هایم سرازیر می شوند...زندگی ؟ صدا آمد : کلاغ پَر . بام پر . دختر پر .

دختر جان می شنوی ؟

امشب ...

ناردانه — Tue, 23 Aug 2011 06:22:16 GMT

دیشب همه دعا می کردند . همه اشک می ریختند . همه ذکر می گفتند . اما من دیشب خدا را صدا نزدم . نگاهش هم نکردم . دیشب خدا را شب شلوغی بود ، آدم ها دعا می خواندند ، ذکر می گفتند ، فریاد می کشیدند ، اشک می ریختند ، دعا می کردند . اما امشب یک شب از دیشب گذشته است و خدا امشب خلوت شده است تا شاید به سکوت من گوش فرا دهد تا بغض مرا علتی جوید یا ، شاید تا امشب را با من ، با هم ، خلوت باشیم . پس دعای واژه می کنم قربت ً الی الله . پس می گویم خدا نزدیک است . نزدیک تر از ذکر و نزدیک تر از دانه های تسبیح . تو را می خواهم امشب صدا بزنم . امشب که شب دیگری ست ، امشب که دیشب نیست ، امشب که ماه پیدا نیست و خورشید رفته است . دیگر امشب چراغی هم روشن نیست . امشب که تو خلوتی‌! امشب کسی تو را صدا نمی زند . می بینی خدا جان ! این جماعت انگار به یک شب گذشتنی فراموشت کرده اند . خلوتگاه تو را امشب هیچ بنده ای نیست . پس اشک هایم را نثار تنهاییت خواهم کرد . خدا جان ! تو را باش که امشب من هستم ! که حرف ها دارد امشب این دل ، این دل ساکت ، این دل تنها . به خود می بالم ، به خود پرواز می کنم و سوار بر ابر های آسمان بی ابر تابستان ، خیال ماه را به خود گره می زنم . امشب خود را بغض می کنم که با خدای خود تنهایم . قفط من هستم و شاید امشب نجوای گریستن خدا را هم بشنوم ... شاید خدا امشب اشکی بر من ریزد و من فریاد کشان به گل های قالی خواهم گفت چشم ها درویش ... به کجا می نگرید ؟ اما نه من به همه فردا را چه بگویم اگر تو امشب گریه کنی ؟ پس خدا جان گریه نه . بیا امشب را بغض کنیم و تحفه امشب را من باشم که پژواک صدایم در صدای جیرجیرک ها پخش خواهد شد . امشب من نه بلندگو ی آیه می خواهم نه فریاد نماز پس زمزمه وار می گویمت گوش هایت را جلو بیاود خدا . جلوتر ...

" نیق سفشغ لتلیخق یامخفصق رلانحیب طزلامحج زذومحق "

امشب شب نخست شهریور است و من به ژرفای یک واگویه ، به بلندای یک شب ، به زینت شنیده شدن ، امشب را خواهم بوسید و در طاقچه عمر خواهم گذاشت. این شب پر خاطره ، پر سفید ، پر بغض را هر پنج شنبه غبار گیری خواهم کرد ...

امشب شب دعا کردن نبود امشب نگفته بودند آدمیان دعا کنید ... اما من دعا کردم نه به خاطر دعا کردن که برای تنها بودن ... امشب خدا تنها نبود ... پس به گمانم من از تبار آدمیان نیستم خیالی نیست از قبیله آدم ها نبودن سوغاتی اش خلوت کردن با خداست ...